نه تو می مانی و نه اندوه...

یه بار یه sms از یه دوست به دستم رسید که محتواش این بود: "اگه قرار باشه یه چیز از من بدزدی و اون یکی از ویژگی های من باشه چی رو می دزدی؟". بعد از جواب من همین رو از خودش پرسیدم و او در جوابم گفت "سکوت و آرامشت"... آرامش... اکثر اونایی که به من خیلی نزدیک بودن همه این ویژگی منو دوست داشتن. توی خونواده و فامیل زبانزد بودم و همه دوستم داشتن. اما کم کم یه سری اتفاقات افتاد که باعث شد آرامش برای مدتها از زندگیم بره... از فوت پدر و شکست عشقی و مشکلات تحصیلی گرفته تا هزار تا مسئله دیگه که انگار همه قرار گذاشته بودن با هم اتفاق بیفتند و آرامش منو بگیرن. بی وفایی کسایی که صادقانه دوستشون داشتم و چند سال از عمرم باهاشون توی دانشگاه گذشته بود و همه تو اون روزا تنهام گذاشتن، کسایی که حتی زحمت گفتن تسلیت رو هم به خودشون ندادن، باعث شد اعتمادم رو هم به آدمهای اطرافم از دست بدم و این بیشتر آرامشم رو بر هم می زد...

از اون روزا چند سال گذشته و حالا من باز آرومم. هنوزم پدر نیست، عشقی هم نیست و هیچ کدوم از شرایط دیگه هم تغییری نکرده، ولی من آرومم. زندگی عوض نشده اما من عوض شدم. بزرگ شدم. بیدار شدم. آگاه شدم. و این خیلی شیرینه، شیرین تر از آرامشی که قبل از تجربه این اتفاقات داشتم. چون الان این آرامش یه روح و جوهر دیگه ای با خودش داره که در دل اون اتفاقات بیرون اومده و رشد کرده. اینقدر که زندگی الان برام زیباست هیچ وقت اینقدر زیبا نبوده.
زندگی رو نشکنیم به من و زندگی، و دوباره همون زندگی رو به اتفاقات خوب و بد. خوب و بد برچسبهایی هستن که ما به اتفاقات می زنیم... دردی که می کشیم یه نشونه ست. از کنار نشونه ها ساده رد نشیم. زمان به هر حال التیام بخشه، ولی چون علت در درون خودمون هست اگه علت رو نشناسیم و فکری براش نکنیم درد با هر تلنگر کوچیکی بر می گرده حتی شدیدتر...
بهشت، خدا، آرامش، همه در نگاه ماست، یه نگاهی به نگاهمون بندازیم گاهی...چشمها را باید شست...

آرزو می کنم زودتر آرامشتو به دست بیاری یا بهتر بگم زودتر بتونی آرامشو ببینی.
موفق باشی.