شاعرانه‌ها

«کجایی که تنهایی و بی کسی، با من آشنا کرده حس غمو
ببین داغ دوری از آغوش تو، به زانو درآورده احساسمو

همه فکر و ذکرم شدی و هنوز، داره آب میشه دلم پای تو
ببین قفل لبهای من وا شده، منو قصه گو کرده چشمهای تو

خیالم رو از عمق دلواپسی، تا رویای بوسیدنت می برم
سکوت شبو گریه پر می کنه، شبهایی که از خواب تو می پرم

نشد قسمتم باشی و پیش تو، به لبخند هر روزت عادت کنم
منو محو چشمهای مستت کنی، تو رو مثل کعبه عبادت کنم

من این کنج زندون ماتم زده، تو بیرون از این جا تو رویای من
من این گوشه جای تو غم می خورم، تو بیرون از این میله ها جای من

«ز کوی میکده دوشش به دوش می‌بردند
امام شهر که سجاده می‌کشید به دوش

دلا! دلالت خیرت کنم به راه نجات
مکن به فسق مباهات و زهد هم مفروش»

- حافظ شیرازی

گو خلق بدانند که من عاشق و مستم
آوازه درستست که من توبه شکستم

گر دشمنم ایذا کند و دوست ملامت
من فارغم از هر چه بگویند که هستم

ای نفس که مطلوب تو ناموس و ریا بود
از بند تو برخاستم و خوش بنشستم

از روی نگارین تو بیزارم اگر من
تا روی تو دیدم به دگر کس نگرستم

زین پیش برآمیختمی با همه مردم
تا یار بدیدم در اغیار ببستم

ای ساقی از آن پیش که مستم کنی از می
من خود ز نظر در قد و بالای تو مستم

شب‌ها گذرد بر من از اندیشه رویت
تا روز نه من خفته نه همسایه ز دستم

«زلفت اگر نبود، نسیم سحر نبود
گمراه می شدیم نگاهت اگر نبود

مهر شما به داد تمنای ما رسید
ورنه پل صراط، چنین بی خطر نبود

تعداد بی نظیریِ تان روی این زمین
از چهارده نفر به خدا بیشتر نبود

پیراهن، اشتیاق نسیمانه ای نداشت
تا چشم های حضرت یعقوب تر نبود

بی تو چه گویمت که در این خاک سرزمین
صدها درخت بود ولیکن، ثمر نبود

ای آخرین بهار چرا دیر کرده ای!؟
ای مرد با وقار چرا دیر کرده ای!؟

این جشن ها برای تو تشکیل می شود
این اشک ها برای تو تنزیل می شود

باز بـــوی باورم خـــــاکستریست
واژه هـــای دفتــرم خاکستریست

پیش از ایــنها حـــال دیگر داشـتم
هرچــه میگفتند بـــــاور داشــتم

مــا به رنگی ساده عادت داشتیم
ریشـــه در گنـــج قناعت داشتیم

پیرهـا زهــر هـلاهــل خـورده انــد
عشق ورزان مـهر باطل خـورده اند

باز هم بحث عقیل و مـرتضی ست
آهن تفتــیده ی مــولا کجـــــاست

نه فقط حرفی از آهن مانده است
شمع بیت المال روشن مانده است

با خــــودم گفتم تو عاشق نیستی
آگـــــه از ســــرّ شقـــایق نیستی

«جهان کوچک من از تو زیباست
هنوز از عطر لبخند تو سرمست

واسه تکرار اسم ساده‌ی توست
صدایی از من عاشق اگر هست»

رسوا می‌کند مرا
نام تو که بی‌اختیار بر لبانم جاری می‌شود

رسوا می‌کند مرا
چهره تو که در نگاهم مجسم می‌شود
و خیره می‌کند مرا به دوردست‌ها

رسوا می‌کند مرا
یاد تو که می‌برد مرا به روزهای با هم بودن
و رها می‌کند مرا چونان مجسمه‌ای سنگی در میان جمعیت

باشی یا نباشی
رسواترینم برای تو