سخنانی برای اندیشیدن

بعضی‌‌ها آنقدر فقیرند که تنها دارایی شان پول است.

- حسین پناهی

گويند شيخ ابوالحسن خرقاني بر سر در خانقاه خود نوشته بود: «هر كس كه درين سرا درآيد نانش دهيد و از ايمانش مپرسيد. چه آن كس كه به درگاه باريتعالي به جان ارزد، البته بر خوان ابوالحسن به نان ارزد.»

- شيخ ابوالحسن علي بن‌جعفر بن ‌سلمان خرقاني عارف بزرگ قرن چهارم و پنجم هجري

وقتی 17 ساله بودم، جمله‌ای شنیدم که خیلی روی من اثر داشت. آن جمله چیزی شبیه این بود: «اگر هر روز طوری زندگی کنید که گویی آخرین روز عمرتان است، قطعا روزی همین طور خواهد شد.» در 33 سال گذشته هر روز صبح که به خودم در آینه نگاه می‌کنم، با خودم فکر می‌کنم اگر امروز آخرین روز عمرم بود، باز همین کارهایی را می‌کردم که قرار است انجام دهم و اگر جواب منفی بود، می‌فهمیدم که باید چیزهایی را تغیر دهم.

- استیو جابز، موسس فقید شرکت اپل

شب عملیات پشت میدون مین زمین گیر شده بودیم. چند نفر داوطلب شدند برند تو معبر و راه رو باز کنند. یکی از اونها چند قدم که رفت برگشت. اولش فکر کردیم ترسیده. پوتین هاش رو در آورد و داد به یکی از هم رزم هاش و گفت: اینها رو تازه از تدارکات گرفتم. بیت الماله حیفه! پا برهنه میرم تو میدون مین!!!

منبع: http://dehnamaki.blogfa.com/post-430.aspx

- دکتر صادق زیباکلام

... من از معدود ایرانی‌هایی هستم که به هیچ وجه احساس بدی نسبت به عرب‌ها ندارم و به هیچ وجه احساس کینه به خاطر شکست 1400 سال پیش در قادسیه را ندارم. من از ایرانی‌هایی هستم که 180 درجه به عکس آقای مشایی و خیلی از ایرانی ها دیگر به گذشته ایران قبل از اسلام افتخار نمی کنم و صرفا آن را بخشی از تاریخ ایران می دانم.

روزی سقراط، حکیم معروف یونانی، مردی را دید که خیلی ناراحت و متاثراست. علت ناراحتیش را پرسید. پاسخ داد: "در راه که می آمدم یکی از آشنایان را دیدم.سلام کردم جواب نداد و با بی اعتنایی و خودخواهی گذشت و رفت و من از این طرز رفتار او خیلی رنجیدم." سقراط گفت: "چرا رنجیدی؟" مرد با تعجب گفت: "خب معلوم است؛ چنین رفتاری ناراحت کننده است." سقراط پرسید: "اگر در راه کسی را می دیدی که به زمین افتاده و از درد وبیماری به خود می پیچد، آیا از دست او دلخور و رنجیده می شدی؟" مرد گفت: "مسلم است که هرگز دلخور نمی شدم.

«خدایا!
به من زیستنی عطا کن که در لحظه مرگ، بر بی ثمری لحظه ای که برای زیستن گذشته است حسرت نخورم
و مردنی عطا کن که بر بیهودگی اش، سوگوار نباشم.
بگذار تا آن را من خود انتخاب کنم؛
اما آنچنان که تو دوست داری.
"چگونه زیستن" را تو به من بیاموز؛
"چگونه مردن" را خود خواهم آموخت.»

- دکتر علی شریعتی