وبگاه وحید دانشمند

پدرم وصیت کرده است که هرگز برای نوشدارو برابر هیچ کیکاووسی گردن کج نکنم. و گفته است که زخم

در پهلو و تیر در گرده ، خوشتر تا طلب نوشدارو از ناکسان و کسان. زیرا درد است که مرد، می زاید و زخم

است که انسان می آفریند.

پدرم گفته است : قدر هر آدمی به عمق زخم های اوست. پس زخم هایت را گرامی دار. زخم های کوچک را

نوشدارویی اندک بس است ، تو اما در پی زخمی بزرگ باش که نوشدارویی شگفت بخواهد، و هیچ

نوشدارویی ، شگفت تر از عشق نیست. و نوشداروی عشق تنها در دستان اوست.

او که نامش خداوند است.

پدرم گفته بود که عشق شریف است و شگفت است و معجزه گر.

این شعر رو یه پسر بچه آفریقایی سروده که کاندیدای شعر برگزیده 2005 هم شده:

وقتي به دنيا ميام، سياهم، وقتي بزرگ ميشم، سياهم
وقتي ميرم زير آفتاب، سياهم، وقتي مي ترسم، سياهم
وقتي مريض ميشم، سياهم، وقتي مي ميرم، هنوزم سياهم
و تو، آدم سفيد
وقتي به دنيا مياي، صورتي اي، وقتي بزرگ ميشي، سفيدي
وقتي ميري زير آفتاب، قرمزي، وقتي سردت ميشه، آبي اي
وقتي مي ترسي، زردي، وقتي مريض ميشي، سبزي
و وقتي مي ميري، خاکستري اي
و تو به من ميگي رنگين پوست؟؟؟

خدا گفت: لیلی یک ماجراست، ماجرایی آکنده از من.
ماجرایی که باید بسازیش.

شیطان گفت...: تنها یک اتفاق است. بنشین تا بیفتد.

آنان که حرف شیطان را باور کردند، نشستند
و لیلی هیچ گاه اتفاق نیفتاد...

نه تو می مانی و نه اندوه

و نه هیچ یک از مردم این آبادی...

به حباب نگران لب یک رود قسم،

و به کوتاهی آن لحظه شادی که گذشت،

غصّه هم می گذرد،

آنچنانی که فقط خاطره ای خواهد ماند...

لحظه ها عریانند.

به تن لحظه خود، جامه اندوه مپوشان هرگز.

سینمای فرهادی رو همیشه دوست داشتم، تمام فیلمهایی که کارگردانی کرده "از رقص در غبار" تا فیلم فوق العاده ی "جدایی نادر از سیمین" و فیلمهایی که نویسندگی فیلمنامه را بر عهده داشته مثل "ارتفاع پست" ، "کنعان" و... اما جدایی نادر از سیمین چیز دیگه ایه، فیلمی که می شه بارها دید و خسته نشد... بالاخره بعد از بردن 52 جایزه مختلف امروز صبح جایزه golden globe رو هم از آن خودش کرد تا ثابت کنه لیاقت بهترین ها رو داره. استحقاق بردن اسکار رو هم داره. از صمیم قلب آرزو می کنم این اتفاق برای این فیلم بیافته.